viernes, 11 de septiembre de 2026

El denario romano y Jesús

 El denario romano y Jesús 

Jesús era pequeño, pero José su papá lo llevaba muchas veces con él, cuando iba hacer algún trabajo.

Un día al volver de cobrar un trabajo, mientras comían una tortilla de calabacín, que les hiciera María.

Jesús preguntó a José 

Papi. Por qué las monedas que te dieron hoy, son distintas de nuestros siclos.


Verás hijo dijo José, las monedas que nos dieron hoy son denarios la moneda del Imperio romano. Que no es el Pueblo de Dios.


Papá. Interrumpió Jesús. Todos los pueblos son de Dios.


José sonrió. En el siclo nuestra moneda nacional no hay imágenes ni inscripción alguna, para que no caigamos en la idolatría, por eso cuando vamos al Templo, si no tenemos más que denarios los cambiamos por siclos, y, para pagar los impuestos usamos los denarios pues irán a manos de gentiles.


Y, ahora Jesús fíjate bien, hay una imagen es la del César, de Tiberio, la moneda es suya, lleva su efigie por eso se la devolvemos en los impuestos. Pero fijate más pone un texto que me enseñó de memoria tu tío Cleofás. Espero decir te lo como está escrito, pero que nunca debemos decir ni reconocer 

Lo que dice es "Tiberio divino Emperador", el Emperador se declara Dios sin ser lo 


Pobrecito dijo Jesús 

Podemos pagar le los impuestos. Reconocer que es el emperador. No adorarlo, no reconocerlo Dios, no podemos reconocer su Poder su Autoridad, sobre la vida, la libertad, sobre nuestro Pueblo.

La moneda ya que puso su imagen, para él es suya. Pero Dios nos hizo a su imagen, cada ser humano es imagen de Dios, por eso no lo olvides Jesús; ningún ser humano pertenece al César. Y, ahora hijo volvamos a casa

¿Quieres que te lleve a caballito?

Por favor Papi que ya tengo siete años 

Perdonadme pues venerable anciano. Dijo José con una sonrisa

Se rieron padre e hijo, y, volvieron a reírse en casa, al contarlo a María, y ella rió con ellos.

24 años más tarde unos hombres presentaban un denario a Jesús,. ahora la imagen era de Augusto. El resto todo igual, Jesús recordó la enseñanza recibida de José cuando era niño 

"Dad al César lo que es del César, a Dios lo que es de Dios"

Fin

jueves, 3 de septiembre de 2026

El político y las meditaciones de Semana Santa

  El político y las meditaciones de Semana Santa

D. Anselmo Pérez Roquera, era esposo y padre de familia, abogado y miembro del congreso de los diputados.

D. Anselmo nunca ocultaba su Fe católica. Aquel miércoles Santo había participado en el via Crucis que recorría las calles de su pueblo.

Ahora en su casa meditaba sobre la Pasión viendo un programa de una cadena de TV

Comentaba en voz alta 

"Pilato menudo cabron hijo de puta", si está diciendo que es inocente; por qué lo manda castigar, es un canalla.

La meditación sobre la coronación de espinas lo exacerbó aún más, "Le llaman rey y se están burlando"

Incluso unas lágrimas nublaron sus ojos 

La meditación televisiva continuaba

Llegó el momento en el que Pilato, al escuchar que sí, soltaba a Jesús, estaba contra el César. Condenaba a Jesús de Nazaret a morir crucificado 

D. Anselmo no pudo contener se

"Miserable cobarde, por no perder la amistad del emperador, por no perder su cargo político, cobarde, asesino"

Clara la empleada de la casa, vino avisarle, que la comida ya estaba servida

A la tarde D. Anselmo acudió al Congreso, había una votación importante y su partido y, otros tenían disciplina de voto 

Empezó la votación, y, llegó su turno 

"Diputado. Anselmo Pérez Roquera. Vota a favor o en contra de aprobar la interrupción del embarazo hasta la semana 17 a voluntad de la mujer, y, por criterio médico en cualquier momento del embarazo antes del fin del embarazo. Recuerde que son dos votaciones distintas. Qué votos emite

"A favor en el 1⁰ caso; y, a favor en el 2⁰"

El presidente de la Cámara contó los votos y declaró aprobada la ley 

Ya fuera en una cafetería mientras compartían unos pinchos, un compañero de partido le confesaba que hasta que escucho su votación temía que votase en contra.

Es que no me conoces bien Luis, me debo al partido.

Un poco más tarde cenaba, leía un poco. Y, se iba a dormir al día siguiente era Jueves Santo, por la mañana Misa en la catedral, a la tarde, la Misa de la Cena del Señor. Acudiría a todo con su familia, como correspondía al buen católico que era 

Aquella noche tuvo pesadillas, soño con Pilato. Seguro que algo que comió le sentó mal.

Fin


  

jueves, 20 de agosto de 2026

El precio no importa

 El precio no importa 

Emilio era un comerciante en joyas y piedras preciosas. Siempre andaba buscando la pieza de mejor valor, vendía para comprar piezas de más valor; otras exponía las piezas, en exposiciones con grandes medidas de seguridad, que algunas veces terminaban en subastas 

Uno de sus viajes al rededor del mundo; se encontró con una perla única de muchos quilates de una belleza que única

Sintió que debía comprar la

Habló con el dueño se la vendía, pero el precio era muy alto, tendría que vender todas las joyas y piedras que tenía, hasta su casa conformandose con un pequeño apartamento de alquiler

Para ganar se la vida habría de recorrer pueblos y ciudades exponiendo la perla. Rogando que no le robaran

Sus amigos y conocidos le decían que era una locura.

Pero Emilio estaba decidido. Y, dijo

"Él precio no importa" y, adquirió la perla 

Habían pasado un par de años, y un día se encontró con un amigo que lo había traicionado seduciendo a su esposa, de aquella relación había nacido una niña, la mujer había vuelto a huir con otro seductor 

Tanto la pequeña como su padre estaban muy graves con una grave afección neurologíca por culpa de un insecto.

No había cura el resultado era la muerte, o una vida conectado a una máquina.

El amigo porque volvió a ser lo falleció. Y, le rogó se encargará de la niña 

Y, de pronto Emilio leyó en una revista científica que en una ciudad de Australia había un neurocirujano que había realizado operaciones a enfermos afectados por la picadura de aquel insecto, con una gran taxa de éxito, y, el caso de niños el porcentaje era del cien por cien.

Se hizo con el teléfono del médico, y habló con él. Estaba decidido a venir a Sevilla y operar a la pequeña; pero su tarifa era alta, y, no admitía discusión.

Quería la perla que tenía Emilio

Eso sí, si la operación salía mal. No tendría que pagarle nada

Emilio no lo dudo

La operación fue un éxito rotundo. La pequeña volvió a ser una niña sana 

Emilio paso de ser el dueño de una perla única que viajaba para mostrar la, para ser un empleado de joyería

Que ahora tenía una perla de valor infinito que corría hacia él, llamándole. Papi

Y, esa perla nunca la perdería

Porque se la custodiaba Dios.

Fin 

viernes, 19 de junio de 2026

El pez fumador

 El pez fumador.

Todas las mañanas muy temprano emergía de las aguas del puerto tenía grandes aletas, escamas en forma de cresta en el lomo, era muy grande

Si era un pez del precámbrico 

Al principio la gente se asustó y quien no 

Lo desconocido asusta, pero pronto se hizo popular se instalaba en la "Plaza del humor", mejor dicho la ocupaba por completo, del bar de la plaza le traían tazas de Ribeiro que bebía acompañado de pan de hogaza que le traía una vieja panadera desde Carballo

De los estancos más cercanos le traían tabaco pues era un gran fumador

Las mujeres bueno casi todo el mundo, le contaba penas y alegrías, los niños jugaban con él, y le hacían cosquillas en la panza

Gaviotas, gatos y perros jugaban con él

Cuando en el reloj de María Pita, daban las 10 de la noche, emprendía la vuelta al mar 

Un día una mujer comentaba con otra

"Que boiño é, escoita todo o que lle dis, pena fume tanto"

La otra pregunto

¿Y, qué dice?

A, lo que la primera señora respondió 

" Qué carallo vai dicir muller, é,un peixe, os peixes non falan"

A mí me encantaba hacer me fotos con él

Cuando volví de mi viaje a Italia, me extraño no verlo, pregunté, pero nadie sabía de qué hablaba, me miraba como si fuera una loca 

Le pregunté a una amiga que vive muy cerca 

Y, lo que dijo me desconcertó

"Todo eso del pez fumador, lo creo tu mente, estuviste 6 meses en coma, cuando regresaste del crucero a Italia, al desembarcar te caíste a las aguas del puerto, tardaron en sacarte; y bueno se ve que tú cabeza trabajo"

Me enojé con ella, tengo fotos suyas en mi viejo móvil

Mañana te las enseño 

Pero cuando abrí mi viejo teléfono, en la plaza del humor, sólo aparecía yo con otras personas sentadas en los bancos al lado Castelao, y, otros amigos que ya no viven en nuestro planeta 

Yo creo que el mismo pez fumador, las borro, que le debió asustar lo malos que somos los humanos, y decidió que lo mejor era quedarse en la mar

¿Tú, que piensas?


Fin 

sábado, 16 de mayo de 2026

Oxala houbese sido un sono

   

Oxala houbese sido un sono

Aquela mañan despertei moi cedo. Din voltas e voltas na cama, pra non despertar a ninguén. Eu non son de madrugar

O fin erguinme, dinme unha ducha rapida, almorcei, e sain a rua

As ruas estaban ainda sen xente, son algun traballador que ia, cara o seu traballo

Camiñei un bo rato perto do mar, respirando a brisa marina, enchendome con ela, falandolle as gaviotas, a o mar, a algun cadelo e gato que por alí andaban

Volvin a tomar outro café con churros en Bonilla

As dez da mañan estaba entrando na librería Arenas

Bos días, quería un libro sobor do Titanic.

¿O Titanic?. Repetiu a empregada, como si lle houbese dito que quería ver un marciano

Sí, o Titanic, iso e, xa sabe o barco ise que se afundiu o mesmo día da sua botadura, no 1912

A rapaza que me estaba atendendo. Miroume fixamente e dixo. Agarde veu ver se temos isa novela

Non, espere vostede, non quero unha novela quero un libro de historia que trate do tema, da xente que ia no barco, de como se trataron as crases que ian en terceira

O cabo de un carto de hora, a vendedora chegou acompañada dun cabaleiro, un rapaz duns 25 ou 40 anos, non son boa calculando idades. Quen me saudou, se presentou coma

Ramón Virgales López, experto en historia naval europea

Ben, dixo mirandome os ollos. Esta vostede nun erro, sí, houbo ise barco que dí vostede, pero non afundiun, o certo que navegou polos mares hastra fai un ano, hasta 1924, agora atopase no museo naval de Southampton, a misma vila en que fora botado no 1912. E certo que a sua primeira singladura fora compicada por culpa dun pedazo de xeo frotante un iceberg

Os meus bisavos pais dos meus avos paternos e maternos por parte da miña avoa, viaxaban nel, gracias a que non afundiu, estou aquí falando con vostede.

Eu non sabía que decir, pensei se estaba a rir de min.

Mire, vin moitas peliculas sobor de ise afundemento, leino en enciclopedias, incluída a Wilkipendia. Non me dirá que non viu a pelicula de Camaron, que leva ademais o titulo

¿Titanic de Camaron?. Pois claro, mais e unha historia de ficción na que tampouco afunde nengun barco

Mire vou ver se lle atope algo sobre o Titanic, e se ten algunha pregunta mais pode chamarme a iste numero, e privado e atendereina eu mesmo.

Dille as gracias, e sain desgostada

Xa na casa, fun as vellas enciclopedias, pero ningunha falaba do Titanic. Mellor dito, si falaban do seu éxito, o barco mais rápido

Fun a hemeroteca Da Voz de Galicia, e o que fixo foi confirmar o que me dixera Ramón.

Na comida cos meus curmans, os meus tíos e a miña avoa, saquei o tema. O meu curmán Roberto, riuse e dixo, mira que es mala, porque andas afundindo barcos

O día seguinte levanteime a miña hora, e fun a Arenas, perguntei por Ramón Virgales López

Naide o coñecía, dichen cal era o seu posto de traballo. E veu un home que dixo chamarse Felipe Salvatierra González. E por supusto non coñecía a Ramón.

Por suposto, o Titanic si afondará. Todo fora un sono meu. Non sei, se existiran uns bisavos comas os de Ramón, pero sei que por culpa de aquel naufraxio moitos Ramons, non chegarían a existir.

Por un intre a historia do Titanicm, foi exitosa, sen mortos pena, que fose un sono

Conto en galego pro dia das letras galegas 17 de maio de 2026


Hai un queixón na porta

 Hai un queixon na porta 

Carmela non abría nunca a descoñecidos. Pero no lle quedou otro remedio. Orar que o timbre deixase de soar

Non había ningún somentes un queixon pechado con esa cinta marrón que se pechan os paquetes 

Ay Virxen do Carmen. Que medo me da, isto cheira mal

Eu non lle tocó, por si e Unha bomba

Cando veña o Ramiriño, que chame a Miguel que de ises que saben o que deben facer 

Ramiriño es decir Don Ramiro, el nieto de Carmela llegó dos horas más tarde

Y en contra da opinión e o medo da sus avoa empezou abrila. Pero si había otra caixa, na que había outra, así hastra dez caixas na derradeira un moedeiro con 20 cts. e un bolígrafo de ises de cristal. E dicir un bic de toda a vida 

Había tamen Unha nota

Cos meus mellores deseos de felicidad nos vosos compreanos

Apertas e bicos

Margarida.

Carmela estaba apabullada. A sua Irma fora capaz de aquelo

Tomou o teléfono e chamouna

Margarida. Perguntoille se lles gostara 

¿Gostar?. Non tes vergoña

O mismo ca tí, que me regalaches un bolso de marca, que me durou un día. E o meu sobriño neto un bolígrafo que me destragou un traxe moi caro.

Tes razón Irma perdoa. Que podemos facer 

Estades perdoades, vosoutros me invitades a cenar no "Mesón do porco celta", eu vos convido a ver Nabuco, no Colón. ¿Parece che ben?

Parece e seguro que a Ramiriño tamen

Enton vemonos o mercores

O Mercores D. Ramiro entregou a sus tía un bolso sen marca pero bo, e Unha billetera de pel e Unha rosa de tela

Xa que si a Virxen do Carmen ten direito a que se arrinquen frores

Foi Unha noite perfecta. 

A opera de Nabuco fichoos sonar, sobre todo a Carmela a quen a opera daballe sono.

Conto pro día das letras galegas 17 de maio de 2026

viernes, 13 de marzo de 2026

La historia de dos amigos y un vecino

 

La historia de dos amigos y un vecino

Leandro y Javier eran amigos. Aunque las diferencias sociales entre ellos fueran muy grandes.

Aquella mañana Leandro se despertó rodeado de una gran nevada, vivía en la montaña, la nieve había llegado de improviso, pues ya no era tiempo, y, él se encontraba sin nada que comer, salvo un pedazo de pan que ya tenía 3 días, un pequeño trozo de queso. 

Una cosa estaba clara, no podía ir a comprar, pero Javier disponía de aviones, avionetas y helicópteros, además de dinero para los alimentos lo llamaría, ya que por fortuna los teléfonos funcionaban, y le diría lo que le pasaba

Como lo pensó lo dijo, Jaime le dijo que no se preocupará

Y, Leandro se puso desde su ventana a otear el cielo, a ver si veía algún avión, helicóptero, avioneta etc nada, volvió a llamar pero justo cuando estaba marcando llamaron a su puerta, era el vecino del chalet más cercano que venía en su trineo a traerle pan recien horneado, leche de cabra, un guiso de carne, otro de pescado, amén de huevos, fruta y dulce de membrillo.

Leandro no sabía que decir, le dio las gracias y lo invitó a pasar, pero el otro desistió la invitación

Que hombre más bueno, y no como Javier, pues se acabó la amistad con Javier

Los días pasaron, se fue yendo la nieve, y un día llegó Javier, Leandro le abrió de mala gana

“Eres un mal amigo, si no es por el vecino me muero de hambre”

Pero no te has muerto, y, el vecino te ha traído, y le fue enumerando todo lo que le había llevado

“¿Tú como lo sabes?”

Muy facil Leandro, porque yo fui quien se lo mandó, y quien me comprometí a pagarle, sabía que él tenía una hospedería, así que tenía comida caliente hecha, vende leche de cabra, tiene gallinas, un invernadero, y su mujer hace un dulce de membrillo muy rico. No me había olvidado de tí

“Entonces, no fue el vecino por sí mismo, no tengo que agradecerle nada, yo había pensado”

Sí tienes que agradecerle, vino hasta aquí con la nevada, pudo negarse


“Cierto pero has sido tú Jaime el amigo que no falla, perdoname”

Claro que sí, te perdono, y, pon unos vasos de vino

Esta historia es la tuya. la mía y la del otro, el Amigo que no es de nuestra condición que nos supera, es Dios, el vecino es la vida, las circunstancias, nuestro esfuerzo, la ayuda que nos dan los demás.

Lo mismo que el personaje del cuento, que Leandro, a veces nos sentimos bloqueados, precisamos calma, salud, paz interior, trabajo, etc, y rezamos clamamos al Cielo, pero no hay respuesta, o eso pensamos y entonces,, el problema se soluciona, nos ofrecen ese trabajo, nos viene a la mente, o nos lo dice alguién como resolver ese problema que nos sacaba la Paz interior, nuestro médico, o cualquier sanitario nos da el remedio para nuestra salud. Y pensamos que no precisamos a Dios para nada, no sabemos como no lo sabía Leandro, que era Él quien estaba en todo.

Todo lo demás eran solo mediaciones.