Oxala houbese sido un sono

   

Oxala houbese sido un sono

Aquela mañan despertei moi cedo. Din voltas e voltas na cama, pra non despertar a ninguén. Eu non son de madrugar

O fin erguinme, dinme unha ducha rapida, almorcei, e sain a rua

As ruas estaban ainda sen xente, son algun traballador que ia, cara o seu traballo

Camiñei un bo rato perto do mar, respirando a brisa marina, enchendome con ela, falandolle as gaviotas, a o mar, a algun cadelo e gato que por alí andaban

Volvin a tomar outro café con churros en Bonilla

As dez da mañan estaba entrando na librería Arenas

Bos días, quería un libro sobor do Titanic.

¿O Titanic?. Repetiu a empregada, como si lle houbese dito que quería ver un marciano

Sí, o Titanic, iso e, xa sabe o barco ise que se afundiu o mesmo día da sua botadura, no 1912

A rapaza que me estaba atendendo. Miroume fixamente e dixo. Agarde veu ver se temos isa novela

Non, espere vostede, non quero unha novela quero un libro de historia que trate do tema, da xente que ia no barco, de como se trataron as crases que ian en terceira

O cabo de un carto de hora, a vendedora chegou acompañada dun cabaleiro, un rapaz duns 25 ou 40 anos, non son boa calculando idades. Quen me saudou, se presentou coma

Ramón Virgales López, experto en historia naval europea

Ben, dixo mirandome os ollos. Esta vostede nun erro, sí, houbo ise barco que dí vostede, pero non afundiun, o certo que navegou polos mares hastra fai un ano, hasta 1924, agora atopase no museo naval de Southampton, a misma vila en que fora botado no 1912. E certo que a sua primeira singladura fora compicada por culpa dun pedazo de xeo frotante un iceberg

Os meus bisavos pais dos meus avos paternos e maternos por parte da miña avoa, viaxaban nel, gracias a que non afundiu, estou aquí falando con vostede.

Eu non sabía que decir, pensei se estaba a rir de min.

Mire, vin moitas peliculas sobor de ise afundemento, leino en enciclopedias, incluída a Wilkipendia. Non me dirá que non viu a pelicula de Camaron, que leva ademais o titulo

¿Titanic de Camaron?. Pois claro, mais e unha historia de ficción na que tampouco afunde nengun barco

Mire vou ver se lle atope algo sobre o Titanic, e se ten algunha pregunta mais pode chamarme a iste numero, e privado e atendereina eu mesmo.

Dille as gracias, e sain desgostada

Xa na casa, fun as vellas enciclopedias, pero ningunha falaba do Titanic. Mellor dito, si falaban do seu éxito, o barco mais rápido

Fun a hemeroteca Da Voz de Galicia, e o que fixo foi confirmar o que me dixera Ramón.

Na comida cos meus curmans, os meus tíos e a miña avoa, saquei o tema. O meu curmán Roberto, riuse e dixo, mira que es mala, porque andas afundindo barcos

O día seguinte levanteime a miña hora, e fun a Arenas, perguntei por Ramón Virgales López

Naide o coñecía, dichen cal era o seu posto de traballo. E veu un home que dixo chamarse Felipe Salvatierra González. E por supusto non coñecía a Ramón.

Por suposto, o Titanic si afondará. Todo fora un sono meu. Non sei, se existiran uns bisavos comas os de Ramón, pero sei que por culpa de aquel naufraxio moitos Ramons, non chegarían a existir.

Por un intre a historia do Titanicm, foi exitosa, sen mortos pena, que fose un sono

Conto en galego pro dia das letras galegas 17 de maio de 2026

Hai un queixón na porta

 Hai un queixon na porta 

Carmela non abría nunca a descoñecidos. Pero no lle quedou otro remedio. Orar que o timbre deixase de soar

Non había ningún somentes un queixon pechado con esa cinta marrón que se pechan os paquetes 

Ay Virxen do Carmen. Que medo me da, isto cheira mal

Eu non lle tocó, por si e Unha bomba

Cando veña o Ramiriño, que chame a Miguel que de ises que saben o que deben facer 

Ramiriño es decir Don Ramiro, el nieto de Carmela llegó dos horas más tarde

Y en contra da opinión e o medo da sus avoa empezou abrila. Pero si había otra caixa, na que había outra, así hastra dez caixas na derradeira un moedeiro con 20 cts. e un bolígrafo de ises de cristal. E dicir un bic de toda a vida 

Había tamen Unha nota

Cos meus mellores deseos de felicidad nos vosos compreanos

Apertas e bicos

Margarida.

Carmela estaba apabullada. A sua Irma fora capaz de aquelo

Tomou o teléfono e chamouna

Margarida. Perguntoille se lles gostara 

¿Gostar?. Non tes vergoña

O mismo ca tí, que me regalaches un bolso de marca, que me durou un día. E o meu sobriño neto un bolígrafo que me destragou un traxe moi caro.

Tes razón Irma perdoa. Que podemos facer 

Estades perdoades, vosoutros me invitades a cenar no "Mesón do porco celta", eu vos convido a ver Nabuco, no Colón. ¿Parece che ben?

Parece e seguro que a Ramiriño tamen

Enton vemonos o mercores

O Mercores D. Ramiro entregou a sus tía un bolso sen marca pero bo, e Unha billetera de pel e Unha rosa de tela

Xa que si a Virxen do Carmen ten direito a que se arrinquen frores

Foi Unha noite perfecta. 

A opera de Nabuco fichoos sonar, sobre todo a Carmela a quen a opera daballe sono.

Conto pro día das letras galegas 17 de maio de 2026