Hai un queixon na porta
Carmela non abría nunca a descoñecidos. Pero no lle quedou otro remedio. Orar que o timbre deixase de soar
Non había ningún somentes un queixon pechado con esa cinta marrón que se pechan os paquetes
Ay Virxen do Carmen. Que medo me da, isto cheira mal
Eu non lle tocó, por si e Unha bomba
Cando veña o Ramiriño, que chame a Miguel que de ises que saben o que deben facer
Ramiriño es decir Don Ramiro, el nieto de Carmela llegó dos horas más tarde
Y en contra da opinión e o medo da sus avoa empezou abrila. Pero si había otra caixa, na que había outra, así hastra dez caixas na derradeira un moedeiro con 20 cts. e un bolígrafo de ises de cristal. E dicir un bic de toda a vida
Había tamen Unha nota
Cos meus mellores deseos de felicidad nos vosos compreanos
Apertas e bicos
Margarida.
Carmela estaba apabullada. A sua Irma fora capaz de aquelo
Tomou o teléfono e chamouna
Margarida. Perguntoille se lles gostara
¿Gostar?. Non tes vergoña
O mismo ca tí, que me regalaches un bolso de marca, que me durou un día. E o meu sobriño neto un bolígrafo que me destragou un traxe moi caro.
Tes razón Irma perdoa. Que podemos facer
Estades perdoades, vosoutros me invitades a cenar no "Mesón do porco celta", eu vos convido a ver Nabuco, no Colón. ¿Parece che ben?
Parece e seguro que a Ramiriño tamen
Enton vemonos o mercores
O Mercores D. Ramiro entregou a sus tía un bolso sen marca pero bo, e Unha billetera de pel e Unha rosa de tela
Xa que si a Virxen do Carmen ten direito a que se arrinquen frores
Foi Unha noite perfecta.
A opera de Nabuco fichoos sonar, sobre todo a Carmela a quen a opera daballe sono.
Conto pro día das letras galegas 17 de maio de 2026
No hay comentarios:
Publicar un comentario